اسطوخودوس بیش از 2000 سال به عنوان یک گیاه مورد استفاده بوده و مصری های باستان نیز از آن در روند مومیایی کردن استفاده می کردند.

باستان شناسان گلدان های تزئینی را از اهرام کشف کرده اند که همچنان بقایای اسطوخودوس در آنها موجود بوده است. مصری ها از اسطوخودوس به عنوان عطر نیز بهره می بردند. رومی ها از این گیاه در آشپزی و برای معطر شدن آب استحمام نیز استفاده می کردند. در دوران رنسانس نیز هنگامی که طاعون شیوع پیدا کرد، از آن برای محافظت در برابر عفونت بهره گرفتند.خاندان سلطنتی انگلستان نیز به طور خاص در عصر ویکتوریا طرفدار اسطوخودوس بوده اند. این تاثیر تا بدان حد بوده که ملکه ویکتوریا خانمی به نام سارا اسپرولز را به نام تامین کننده ی اسانس اسطوخودوس برای ملکه تعیین نمود. در کاخ ملکه همه چیز از کف و مبلمان و ملحفه ها با رایحه ی شیرین اسطوخودوس شستشو داده می شد.

اسطوخودوس گل‌های کوچک خوشه‌ای آبی یا قرمز سیر تا بنفش دارد و ارتفاعش در حدود ۳۰ تا ۶۰ سانتیمتر است. برگش شبیه برگ صعتر و از آن درازتر و باریکتر است. این گیاه یکی از خوشبوترین گیاهان دارویی در جهان محسوب می‌شود که در مناطق مختلفی از ایران، هند، چین، انگلیس و کانادا به صورت خودرو رشد می‌کند. این گیاه علاوه بر آنکه به عنوان یک گیاه دارویی پرخاصیت در طب سنتی ایران و طب سنتی کشورهای چین و هند مورد استفاده قرار می‌گیرد به عنوان یک خوراکی مفید در سبد غذایی بسیاری از خانواده‌های آسیایی و اروپایی وجود دارد. در دنیا 39 گونه ثبت شده ی گیاه لاوندر یا همان اسطوخودوس وجود داردو هزاران هزار نوع دیگر نیز از طریق گرده افشانی سایر گونه ها تولید می شوند باور می رود که گیاه لاوندر (با نام لاتین لاواندولا) بومی آسیا بوده باشد، اما در حال حاضر بیشترین تنوع این گیاه را می توان در بخش های غربی دنیا یافت.

لاواندر (‪Lavandula ‬ ) گیاهی است از خانواده نعناسانان که برگ‌ها و قسمت سبز گیاه دارای اسانس روغنی فرار است. اسطوخودوس گیاهی چند ساله به شکل بوته کوچک به بلندی نیم متر و بسیار پرشاخه است. این گیاه دارای ساقه‌های آن ۴گوشه، برگ‌های کشیده و متقابل، پوشیده از کرک سفید پنبه‌ای می‎باشد. برگ‌های اسطوخودوس که در بهار ظاهر می‌شود به رنگ بنفش تیره به صورت سنبله و دارای کرک‌های معطر ست.